Pagina 1 van 1

Netflix - Dolly Parton's heartstrings

Geplaatst: 04 jul 2020, 21:54
door D-Cheryl
Even een kijktip voor de Netflixers onder ons.

Naast dat het gewoon prachtig is dat de liedjes van Dolly Parton in de Netflix serie Heartstrings nu geïllustreerd zijn door verhalen ( #Fangirl4ever :girlpower: ), werd in de aflevering die ik net keek ook een heel echt beeld neergezet van iemand die net 5 maand geleden de diagnose heeft gekregen.

Het emotionele conflict waar je zelf nog in zit, terwijl je omgeving ook merkt dat er wat loos is. En de klachten waar ze mee kampt in de aflevering: het slechte lopen, onbalans (vriendinnen die denken dat ze dronken is), oogklachten, en zo moe dat ze soms wel meedoet, maar soms ook dutjes doet. Ze zegt op het einde dat haar leven nog langer niet voorbij is, maar dat ze het wel juist bewuster wil gaan beleven. :goed:

Mooi hoor, aanrader!

Re: Netflix - Dolly Parton's heartstrings

Geplaatst: 04 jul 2020, 21:58
door D-Cheryl
De aflevering gaat trouwens om Dolly's liedje Cracker Jack, over een hondje dat zij als kind vond:

https://youtu.be/MH-6RCfHCsM

Re: Netflix - Dolly Parton's heartstrings

Geplaatst: 07 jul 2020, 17:49
door Jrs77
Ik heb hem, door jouw tip, ook bekeken.
(volgens mij behoor ik, zacht uitgedrukt, niet helemaal tot de doelgroep van dit soort series :haha: , maar ik heb hem uitgezeten ;) )
Inderdaad wel herkenning in het proces. Gelukkig ben ik naar mijn directe omgeving vanaf het beging vrij open geweest over wat er speelde. Toch heb je vaak het moment dat je het weer tegen mensen moet gaan vertellen, met de soms ook heftige reacties.

Re: Netflix - Dolly Parton's heartstrings

Geplaatst: 08 jul 2020, 19:29
door D-Cheryl
Ik ben echt een enorme Dolly-fan! Vind haar geweldig als zangeres, maar ook hoe ze in het leven staat. Toen ik in de USA was ben ik bij Dollywood geweest, maar het was echt enorm duur, ik geloof mijn hele weekbudget aan eten, dus dat heb ik uiteindelijk niet gedaan. :slecht:

Ik kan me herinneren hoe ik inderdaad vrij snel met de diagnose om kon gaan, en het ook al vroeg deelde met de mensen om me heen. Ik schrok soms echt van de heftigheid van hun reacties, alsof ik terminaal was ofzo? Alsof ik hun moest gaan troosten en steunen in de verwerking van mijn diagnose.

Dus haar conclusie kan ik alleen maar steunen, dat vind ik een hele goede manier om het beeld van de ziekte aan het publiek over te brengen.