Per 1 februari is dit forum niet meer actief. Je account en bijbehorende gegevens op dit forum zijn daarom verwijderd. Oude berichten kun je nog wel nalezen. We zien je eind februari graag terug in de nieuwe community van MS.nl. Meer informatie lees je op MS.nl of in dit topic.
Hopelijk kan iemand antwoord geven op de volgende vraag.
Ik ben 59 jaar en pas 2 jaar geleden is de diagnose ppms bij me gesteld na jaren loopproblemen. In die afgelopen 2 jaar is het lopen dusdanig verslechterd dat ik met kruk hooguit 200 meter kon lopen. Ik maak dus veel gebruik van een scootmobiel. Echter.... vorige week liep ik ineens als een kievit! Met kruk zeker 800 meter en zonder kruk merkte ik dat mijn balans ineens erg goed was.
Na 3 dagen was het uit met de pret en liep ik weer erg slecht. (Ik heb geen medicatie en er is niks veranderd in mijn eten o.i.d.)
Ik ben hier behoorlijk verward door. Hoe kan dit? Heeft iemand hier ook deze ervaring gehad?
Alvast bedankt!
Soms weet je gewoon niet hoe of waar de goede dagen vandaan komen.
Jammer is wel dat je ze zelf niet kunt plannen.
Geniet op het moment dat je zo'n mazzel dag hebt
Ik heb nog steeds rust. Ik eet niet anders. Ik kan het echt nergens aan linken. Vooralsnog vind ik MS een hele vreemde en onvoorspelbare aandoening. Ik heb er zoveel vragen over waarvan ik nergens de antwoorden kan vinden. Ik ga maar neorologie studeren denk ik!
Mij is dit zo uitgelegd: de zenuwuiteinden zijn beschadigd en geven de signalen niet goed door naar de hersenen. Soms “lijkt” het contact weer voor kortere of langere tijd hersteld en merk je plots verbetering.
In het lopen heb ik dat nooit gehad maar ik heb wel groot verschil in het zelf al dan niet kunnen plassen. Doordat er vaak urine achterbleef kreeg ik keer op keer blaasontsteking.
Daarom ging ik katheteriseren gemiddeld zo’n 3 of keer per dag. Uiteindelijk plaste ik uit mezelf helemaal niet meer, mijn hersenen gaven geen seintje meer door. Op dit moment krijgen mijn hersenen wel weer een seintje dat mijn blaas vol is en lukt het zelf de plassen. Om blaasontstekingen te voorkomen blijf ik dat voor alle zekerheid weer 3 tot 4 x per dag katheteriseren.
Wat bijzonder! En wat fijn als het ineens weer goed gaat met plassen!
"Soms “lijkt” het contact weer voor kortere of langere tijd hersteld en merk je plots verbetering"... lijkt dat zo? Ik ben toch wel benieuwd wat er in de hersenen of het ruggenmerg gebeurd.
Maar als jij ineens weer signalen om te plassen doorkrijgt, zou het best kunnen dat mijn hersenen ineens weer meer signaaltjes naar mijn benen doorgeven?
Dank voor dit antwoord!